martes, 29 de mayo de 2012

Ervillas e fabas, guisantes y habas

Este ano tivemos moitísimas ervillas e fabas, estamos rematando de colleitalas.
Temos unha lingua tan rica coma eles, que nos permiten chamarlle de distíntos xeitos, chícharos, ervellas.



.

  As fabecas da pranta a meseta.
Las vainas de la planta a la meseta


Agora xa están preparados para cociñar ou conxelar.
Ahora ya están preparados para cocinar o congelar.



jueves, 24 de mayo de 2012

Vestido de arras

Xa fai un ano que Noe   nos dixo que se ía casar, e preguntoume si  lle facía o vestido de Elena, (a súa afillada e damiña de arras). Aceptei encantada por suposto.
Elena ten 3 anos e é unha nena moi espelida, foi ela que escolleu o modelo e as cores do seu vestido, Tiña clarísimo que tiña que ser lila... e este foi o resultado, estaba guapísima, por suposto.
As fotos sairon mal necesito unha cámara nova, está claro. 

Hace un año que Noe nos dijo que se casaba, y me preguntó si le hacía el vestido de Elena (su ahijada y damita de arras). Acepte encantada por supuesto. Elena tiene 2 anos y es una niña muy despierta, fue ella la que escogió el modelo y los colores de su vestido. Tenía clarísimo que tenía que ser lila... este fue el resultado, estaba guapísima, por supuesto. 
Las fotos salieron mal, necesito una cámara nueva, está claro




    
    Aquí a noiva coas suas afilladas, e Elena guapísima co seu vestido "lindo" como decía ela. Casi me  esquezo, Noe e nosa sobriña pola parte de Cris.


 Aquí la novia con sus ahijadas, Elena guapísima con su vestido "lindo" como ella decía. Casi me olvido, Noe es nuestra sobrina por parte de Cris.





lunes, 21 de mayo de 2012

Toallas con iniciais

Ola, despois de tanto tempo, ando moi liada por distintos motivos. Primeiro foi a boda de Noe e agora cos preparativos da 1ª comunión de Dani. Paso rápidiño para amosarvos un par de cousiñas.



                                  

Hola, después de tanto tiempo, estoy muy liada por distintos motivos.  Primero fue la boda de Noe y ahora con los preparativos de la 1ª comunión de Dani. Un paso rapidito para enseñaros un par de cositas.


Cando se casa algúen cercano, sempre me gusta darlles como agasallo algo feito a man e persoal. Neste caso decidin por as iniciais dos noivos.

Cuando se casa alguíen cercano, siempre me gusta darle como regalo algo hecho a mano y personal. En este caso decidi poner las iniciales de los novios. 

lunes, 12 de marzo de 2012

Muiños do Tripes

Esta  é unha entrada un pouco atípica, nesta ocasión quero ensinarvos  un recunchiño  moi fermoso que está cerquiña da nosa casa. É o carreiro dos muíños do Tripes. O tripes é un pequeno regatiño que desmboca no Miño, ten un monton  de muiños de auga que se empregaban antiguamente para moer o millo. Gracias ao tesón dalgúnhas persoas como Alberto Romer, que leva anos loitando pola sua recuperación, e que xa conseguiu que se lle poidera por tellado a moitos deles. 


                            
Esta es una entrada un poco atípica, en esta ocasión quiero mostraros un espacio muy hermoso que esstá cerquita de nuestr casa. Es el sendero de los molinos del Tripes. El Tripes es un pequeño riachuelo que desemboca en el Miño, tiene un montón de molinos de agua que se empleaban antiguamente para molér el maíz. Gracias al tesón de algunas personas como Alberto Romer, que lleva años luchando por la recuperación y que ya consiguió que se le pudiese poner tejado a muchos de ellos.



Pouquiño a pouquiño e o longo dos anos fóronse recuperando as infraestructuras, ainda que non está todo o traballo feito, e continúase arranxando pequenos pasos e muiños. 

 
 Poco a poco y a lo largo de los años se fueron recuperando las infraestructuras, aúnque no está todo el trabajo hecho y se continúan arreglando pequeños pasos y molinos.



Cando a xente ven a Tui, visita a Catedral, a zona vella, ou o Monte Aloia, todos eles sitios fermosísimos sen dúvida, pero pérdense outras moitas maravillas como esta, por culpa da desidia e falta de interés do Concello, que non os publicita como lle correspondería.  




Cuando la gente viene a Tui, visita la Catedral, la zona vieja o el Monte Aloia, todos ellos lugares hermosísimos sin duda, pero se pierden otra muchas maravillas como esta,  por culpa de la desidia y la falta de interés del Ayuntamiento que no los pblicita como corresponde.




Nas pedras do camiño pódese ver o paso do tempo é dos carros  que por alí pasaban, fixádevos nesas ringleiras marcadas na pedra.   
  
En las piedras del camino se puede ver el paso del tiempo y de los carros que por allí pasaba, fijaros en estos surcos marcados en la piedra.



A auga é totalmente transparente, e a medio camiño atopámonos con este invento para poder beber, evidentemene non o desaproveitamos.
El agua es totalmente transparente, y a medio camino nos encontramos con este invento para poder beber, evidentemene no lo desaprovechamos





Como esté inverno vai moi seco, hai pouca auga no regato, pero ainda así é un auténtico espectáculo 

Como este invierno va muy seco, hay poca agua en el riachuelo, pero aún así es un auténtico espectáculo.



Xa empezaba a anoitecer, e a cámara quedóuseme sen pilas, volveremos pronto para poder sacar máis fotos da parte alta na que aínda están traballando.

Ya empezaba a anochecer y la cámara se quedó sin pilas, volveremos pronto para poder sacar más fotos de la parte alta en la que aún están trabajando.


Si nalgunha ocasión vides por Tui, e vos gusta o sendeirismo non duvidedes e acercádevos por aquí, disfrutaredes, garántizovolo.

Si en alguna ocasión os acercais por Tui, y os gusta el senderismo no dudeis y acercaros por aquí, disfrutareis, os lo garantizo


viernes, 2 de marzo de 2012

Bizcoito de mazá / Apple cake




Onte foi o cumple de Dani, 9 anos xa, hai que ver como medra.... en fin, aquí temos por costume que os nenos leven unha tarta, ou un bizcoito caseiro a escola. Pola experiencia de outros anos sei que o bizcoito de mazá ten moito éxito e se o acompañamos duns fresos  o éxito é rotundo. Esta é a receita.

Ingredientes: (usaremos o envase do oigurt como medida)
1 iogur/yogurt a poder ser de plátano.
1 envase de aceite de girasol
2 envases de zucre/azúcar
3 envases de fariña/harina
1 envase de maizena
1 cucharada de levadura en pó/polvo
Reladura dun limón/ralladura de un limón
4 ovos/huevos
Unha mazá/una manzana
Unha pizca de sal

Ayer fue el cumple de Dani, 9 años ya, hay que ver como crece.. en fin, aquí tenemos la costumbre de que los niños lleven una tarta o un bizcocho casero a la escuela. Por la experiencia de otros años se que el bizcocho de manzana tiene mucho éxito y si lo acompañamos de unos fresones el éxito es rotundo. Esta es la receta.




 Mezclamos o iogurt, o aceite, as fariñas, a levadura, o zucre e o sal, cando estea todo ben mezclado engadimos os ovos un a un mezclando moi ben antes de engadir o seguinte. Sumámoslle a reladura do limón  é para rematar a mazá cortada en cachiños. Untamos un molde con margarina, e espolvoreamos con fariña, engadimos a masa e metemos no forno hasta que esté ben dorado. No meu caso 35 minutos a 180º. O sacalo do forno pódese espolvorear con zucre moido. 

Mezclamos el yogurt, el aceite, las harinas, la levadura, el azúcar y la sal, cuando esté todo bien mezclado añadimos los huevos uno a uno mezclando muy bien antes de añadir el siguiente. Sumámos la ralladura del limón y para terminar la manzana cortada en trocitos. Untamos un molde con margarina y espolvoreamos con harina, anadimos la masa y metemos en el horno hasta que esté bien dorado. En mi caso 35 minutos a 180º. Al sacarlo del horno se puede espolvorear con azúcar molido.



E aquí está o protagonista, repasando o seu album de cromos.

PARABENS DANI.



sábado, 25 de febrero de 2012

A mochila nova de Dani

A mochila que Dani levaba  ao cole estaba destrozada, é normal tendo en conta que xa era  heredada de Laura, a cremallera non pechaba, e o fondo estaba  raído, por ese motivo necesitaba un cambio e alá que me puxen máns a obra. Coas cremalleras que sacara  dun vello sofá, uns anacos de lonetas , algo de tela de vaquero e guata forrada, total que xuntando todo un pouquiño daquí e de acolá este foi o resultado final.

La mochila que Dani llevaba al cole estaba destrozada, es normal teniendo en cuenta que ya la heredada de Laura, la cremallera no cerraba, y el fondo estaba raido, por ese motivo necesitaba un cambio y me puse manos a la obra. Con las cremalleras que había sacado de un viejosofá, unos trozos de lonetas, algo de vaquero y guata forrada, total que juntando todo un poquito de aquí y allá este fue el resultado final.


Ten un bolsillo lateral con separacións para os lápices e outro  do outro lado para as notas do cole.
Tiene un bolsillo lateral con separaciones para los lápices y otro del otro lado para las notas del cole.


Como remate dos tirantes usei os da vella mochila.
Como toque final usé los tirantes de la vieja mochila.


Unhas costuras coa máquina e este é  o resultado final, unha mochila amplia, cómoda, labable e resistente, bueno iso espero ;)

Unas costuras con la máquina y este es el resultado final, una mochila amplia, cómoda  labable y resistente, bueno eso espero ;)



jueves, 16 de febrero de 2012

Mitóns/mitones e cuello con vainicas verticales

No foro Delabores propuxéronos rematar traballos que tiñamos medio olvidados, pois máns a obra, o primeiro que rematei foi este conxunto de mitóns e cuello con vainicas verticais  que lle fixen para Laura, ten un aspecto totalmente informal e resulta moi quentiño.


 En el foro Delabores nos propusieron terminar los trabajos que teníamos medio olvidados, manos a la obra, lo primero que terminé fue este conjunto de mitones y cuello con mitones verticales que le hice para Laura, tiene un aspecto totalmente informal y resulta muy calentito.


miércoles, 15 de febrero de 2012

Orquídea


Esta é a preciosa orquídea que floreceu este ano (é o segundo ano que florece), foron oito flores en total  grandes e perféctas.


Esta es la preciosa orquídea que florecio este año (es el segundo año que florece), fueron ocho flores en total grandes y perfectas.


 Aquí xa están preparadas para o seu destino, e a esperar polo vindeiro ano.

 Aquí ya están preparadas para su destibo, y a esperar por el año siguiente.

viernes, 3 de febrero de 2012

Con Trapillo

Nesta ocasión preséntovos o Trapillo. En Portugal venden os ovillos bastante económicos. Emprégase para facer un montón de cousas distintas, dende bolsos ata alfombras, e as técnicas para traballado son variadas tamén dende o ganchillo ata o macramé, nudos etc. A min os bolsos fánseme moi pesados por iso prefiro facer cousas mais pequenas. En primiero lugar amósovos un salvamanteis e un cestiño que fixen a xogo para gardar nel os panos de mesa de cada día,. (non uso panos de papel). Fíxénnos cos restos que me sobraron de facer unha alfonbra, a alfombra está na foto de abaixo  pero como vedes xa a desfixen...

En esta ocasión os presento el Trapillo. En Portugal venden los ovillos bastante económicos. Se usa para hacer un montón de cosas distintas, desde bolsos hasta alfombras, y las técnicas para trabajarlo son variadas también deste el ganchillo hasta el macramé, nudos, etc. A mi los bolsos me resultan muy pesados por eso prefiero hacer cosas más pequeñas. En primer lugar os presento un salvamanteles y un cestito que hice a juego para guardar en el las servilletas de cada día. (no uso servilletas de papel). Los hice con los restos que me sobraron de hacer una alfombra, la alfombra está en la foto de  abajo, pero como veis ya la he deshecho.

Para facer esta alfombra que tiña 150 cm de diámetro, usei o ganchillo e fixen como si fora un tapete con bastantes calados (na imaxe tedes unha comparativa dun ganchillo normal e o que usei para o trapillo) pero aínda así precisei  uns 10 kilos de trapillo. O malo foi  cando tiven que lavala, imaxinadevos eses 10 kilos orixinais multiplicados polo peso da auga.... o final decidin desfacela e cando teña tempo xa farei rodos individuais que son mais cómodos de mover e sobre todo de lavar.

Para hacer esta alfombra que tenía 150 cm de diámetro, usé el ganchillo e hice como si se tratase de un tapede con bastantes calados (en la imagen teneis una comparativa de un ganchillo normal y del que utilicé para el trapillo) pero aún así necesité unos 10 kilos de trapillo. Lo malo fue cuando tuve que lavarla, imaginaos esos 10 kilos originales multiplicados por el peso del agua.... al final decidí deshacerla y cuando tenga tiempo ya haré "rodos"(no sé como se dice en español ) que son más cómodos de mover y sobre todo de lavar.


Estes son os rodos que lle fixen para a miña nai. Antiguamente os rodos facíanse coas follas das canas; íanse entrelazando entre sí para facer unha especie de alfombra que se puña debaixo dos pes para que non enfriaran tanto, lembrade que fai anos non había calefaccións nas casas e había que combatir o frío con calquer cousa. Estes fíxenllos con unha combinación de trapillo estampado con outro liso, son moi prácticos e como son pequenos son fáciles de lavar.

Estos son los "rodos" que le hice a mi madre. Antiguamente los "rodos"  se hacían con las hojas de las cañas: se iban entrelazando entre sí para formar una especie de alfombra que se ponía debajo de los piespara que no enfriaran tanto, recordad que hace años no había calefacciones en las casas y había que combatir el frío con cualquier cosa. Esto los hice con una combinación de trapillo estampado con otro liso, son muy prácticos y como son pequeños son fáciles de lavar.






Boliños enrolados, bollitos enrollados


Este é un  doce estupendo para merendar nas tardes de inverno, non é difícil, en todo caso un pelín laborioso, nada mais.  Aquí mostramos a versión máis complicada, pero con esta mesma masa pódese facer máis simple, facendo simplemente boliñas sen rechear. Non tiñamos na casa zucre moreno, e sustituímolo por branco, están bos dos dous xeitos.

Este es un dulce estupendo para merendar en la tierras de invierno, no es difiicil, en todo caso un poquito laborioso, nada más. Aquí mostramos la versión más complicada, pero  con esta misma mása se puede hacer mas simple, si en lugar de hacer caracoles, hacemos bolitas sin rellenar. No teníamos azúcar moreno y lo sustituimos por azúcar blanco, están buenos de las dos maneras.

Ingredientes:
500 g de fariña/harina
30 g de lévedo prensado/levadura prensada
50 d de zucre/azúcar
1/4 l de leite templada/leche templada
40 g de manteiga/mantequilla
2 ovos/huevos
1 culleriña de sal/cucharadita de sal
1/2 corteza de limón relada/corteza de limón rallada
para barnizaz o interior dos boliños:
8 culleradas de zucre moreno/cucharadas de azúcar moreno
6 culleradas de manteiga derretida/cucharadas de mantequilla derretida
75 g de pasas de corintio
Para barnizar antes de ir ao forno
2 culleradas de manteiga para fornear/2 cucharadas de mantequilla para hornear
2 culleradas máis de zucré/2 cucharadas más de azúcar


 Empezamos por preparar unha masa: pomos a fariña nun bol, facemos un buraco no centro e desmenuzamos ahí o lévedo con un pouco ce zucre, a leite e un pouquiño de fariña. Deixamos levedar uns 15 minutos. Derretimos a manteiga, e engadímola xunto co resto dos ingredientes, amasámos ben ata ter unha masa  ben homoxénea, dividímola en boliñas de uns 50 gramos.

Empezamos preparando la masa: ponemos la harina en un bol, hacemos un hueco en el centro y desmenuzamos ahí la levadura con un poco de azúcar, la leche y un poquito de harina. Dejamos levedar unos 15 minutos. Añadimos la mantequilla derretida y se la añadimos a la masa previa junto con los demás ingredientes. Amasamos bien hasta tener una masa homogénea.


Estiramos cada boliña ata deixala de unos 20 cm de longo por 10 de ancho, +-, pintamos cada unha desas láminas con margarina, expolvoreamolas con azúcar e pomoslle unhas pasas de corintio

Estiramos cada bolita hasta dejarla de unos 20 cm de largo por 10 de ancho, pintamos cada una de esas láminas con margarina, expolvoreandola con azúcar y le ponemos una pasas de corintio.



Doblamos cada un pola mitade,  enrrollámolos.

Doblamos cada una por la mitad, y los enrrollamos.



Colocámolos  nunha bandexa de forno untada en margarina e expolvoreada con fariña.

Colocamos en una bandeja de horno untada en margarina y expolvoreada con margarina.


Deixámola repousar  nun sitio templado ata que aumente o tamaño, Derretir o resto da manteiga e botala sobre os caracoles e expolvorear con azúcar.

Dejamos reposar en un sitio templado hasta que aumente de tamaño. Derretimos el resto de la mantequilla y la repartimos sobre los caracoles y expolvoreamos con azúcar.


Metémolos no forno ata que estean douradiños, e listos para merendar.

Los metemos en el horno hasta que estén dorados y listos para merendar.